ul.dworkowa,Walddorf-Olszynka,Niwki, Modra,Dworkowa, Op³yw Mot³awy,Dwór Olszyñski,Gdañsk Piaski, Gdañsk Waskotorowy,Bruno Zwarra,Olszynka rstauracja,Mot³awa,Gross Walddorf, Klein Walddorf, Olszynka wiatraki,Olszynka wioska w mie¶cie,szko³a podstawowa nr 59,strategiczna rola Olszynki,Kory³ka,historia Olszynki,¶luza kamienna,Kneipab,Dolne Miasto, D³ugie Ogrody,Klein Bahnhof,bursztyn.



Historia ul. Niwki
Wiele osób zajmujących się historią Gdańska, a zwłaszcza Olszynki (daw. Gross Walddorf) zastanawia się zapewne skąd pochodziła funkcjonująca w okresie międzywojennym (lub bardziej precyzyjnie Wolnego Miasta Gdańska) dawna nazwa obecnej ulicy Niwki, czyli Paetowstrasse. Pierwsze zapiski o nazwie tej ulicy w księgach adresowych miasta Gdańska pojawiają się w 1934 roku. Dotychczas podgdańskie wsie Duża Olszynka (Gross-Walddorf) i Mała Olszynka (Kleine-Walddorf) zostały administracyjnie przyłączone do Gdańska w dniu 15.08.1933 roku. Stąd pierwsze zapisy pojawiają się dopiero w książce adresowej z 1934 roku.
Główną zabudowę tej ulicy stanowiła dawna kolonia robotnicza byłych gdańskich Warsztatów Artyleryjskich (Artilleriewerkstatt Danzig) powstała na początku XX wieku. Z założenia osiedle miało być przeznaczone dla robotników i również co biedniejszych urzędników pracujących w Królewskich Warsztatach Artyleryjskich. Pierwotne osiedle pracownicze warsztatów artyleryjskich składało się z sześciu budynków mieszkalnych. Pozostałe budynki przy tej ulicy powstały już w późniejszym okresie najprawdopodobniej już po zakończeniu działalności przez Warsztaty Artyleryjskie. Nazwa ulicy Paetowstrasse pochodzi od Edwina Paetowa. Niemieckiego (pruskiego) generała który swojego czasu podczas swojej kariery wojskowej miał bardzo bliską styczność z Gdańskiem, Warsztatami Artyleryjskimi i wspomnianym już osiedlem robotniczym na Olszynce.



Generał Major Edwin Paetow (1856 do 1932)

Pochodzenie i wczesna kariera (do 1883)

Edwin Paetow urodził się w 1856 roku. Niewiele wiadomo na temat jego pochodzenia czy wczesnego życia rodzinnego, choć pewne poszlaki mogą wskazywać na związki z Dolnym Śląskiem. Kariera wojskowa Edwina Paetowa rozpoczęła się wcześnie. W 1874 roku ukończył szkołę kadetów (lokalizacja nieznana) i 13 kwietnia tego samego roku otrzymał promocję na stopień podporucznika (Secondelieutenant). Początkowo służył w 6. Śląskim Pułku Artylerii Polowej (Schlesisches Feld-Artillerie-Regiment Nr. 6), a następnie w 21. Górnośląskim Pułku Artylerii Polowej (Oberschlesisches Feld-Artillerie-Regiment Nr. 21), stacjonującym wówczas w Nysie (Neisse) i Świdnicy (Schweidnitz). W 1875 roku Paetow zgłosił się na prestiżowe kursy szkoleniowe w Połączonej Szkole Artylerii i Inżynierii (Vereinigte Artillerie- und Ingenieurschule) w Berlinie. Tam poszerzał swoją wiedzę w zakresie zaawansowanej artylerii, inżynierii wojskowej, matematyki, chemii, fizyki, taktyki, historii wojskowości, geodezji terenowej oraz języków obcych. Po pomyślnym ukończeniu nauki i zdaniu egzaminów, w sierpniu 1883 roku awansował do stopnia porucznika (Premierlieutenant).



Służba techniczna i awanse (1884 do 1897)

Po powrocie do służby liniowej, kariera Paetowa szybko skierowała się w stronę specjalistycznych, technicznych stanowisk w pruskim przemyśle zbrojeniowym. Odbywał liczne szkolenia i praktyki w kluczowych zakładach:

1884: Odlewnia pocisków w Spandau (Geschossgießerei Spandau).
1886: Laboratorium Pirotechniczne w Spandau (Feuerwerks-Laboratorium Spandau).
1887: Warsztaty Artyleryjskie w Deutz (Artilleriewerkstatt Deutz).
W latach 1888 do 1893 został oddelegowany do służby w Warsztatach Artyleryjskich w Deutz, gdzie pełnił funkcję asystenta dyrektora, a następnie jego zastępcy.
Okres ten przyniósł kolejny awans: w 1889 roku mianowano go kapitanem (Hauptmann) i przydzielono la suite (bez etatu liniowego) do 7. Westfalskiego Pułku Artylerii Pieszej (ciężkiej) (Westfälisches Fuß-Artillerie-Regiment Nr. 7).
W 1894 roku przeniesiono go na stanowisko zastępcy dyrektora w Laboratorium Pirotechnicznym w Spandau, gdzie służył do 1897 roku.



Okres gdański i rozwój osiedla na Olszynce (1897 / 1909)

Przełomowym momentem w karierze Paetowa było przeniesienie do Gdańska w 1897 roku. Objął tam stanowisko dyrektora gdańskich Warsztatów Artyleryjskich (Artilleriewerkstatt Danzig). W Gdańsku mieszkał w budynku dyrekcji przy Langgarter Hintergasse 1 (obecnie budynek ten już nie istnieje). Wiadomo, że w tym czasie był żonaty, choć brak jest bliższych informacji o jego rodzinie.

Jego praca i zaangażowanie w Gdańsku zostały docenione serią awansów:
Marzec 1899: awans na majora (Major).
Czerwiec 1905: awans na podpułkownika (Oberstleutenant).
Maj 1908: awans na pułkownika (Oberst).

Najważniejszym osiągnięciem Edwina Paetowa w tym okresie było prawdopodobnie zainicjowanie lub nadzorowanie budowy osiedla robotniczego na pobliskiej Olszynce (Groß Walddorf), przeznaczonego dla pracowników rozrastających się warsztatów artyleryjskich.

Dalsza kariera i emerytura (1909 / 1932)

Po niemal dziesięciu latach służby w Gdańsku, w 1909 roku Paetow objął stanowisko dyrektora Fabryki Prochu w Hanau (Pulverfabrik Hanau), które piastował przez kolejne trzy lata. W 1911 roku osiągnął szczyt swojej kariery wojskowej, awansując do stopnia generała majora (Generalmajor), co odpowiadało ówczesnemu generałowi brygady. W wieku 55 lat, w sile wieku, został przeniesiony w stan spoczynku (aktywowana rezerwa). Niewiele wiadomo o jego ewentualnej służbie podczas I wojny światowej (1914 / 1918). Ponownie pojawia się w zapisach dopiero po zakończeniu działań wojennych, już jako Generalmajor w stanie spoczynku, zamieszkały w Berlinie. Był wówczas właścicielem kamienicy przy Großbeerenstraße 82. Generał major Edwin Paetow zmarł 9 lutego 1932 roku w wieku 76 lat, po krótkiej, lecz ciężkiej chorobie. Prawdopodobnie został pochowany na cmentarzu w Wilmersdorf, choć jego grobu nie udało się odnaleźć.